Eenvoud 2: Het leven als drieluik

Ik heb er in 1 van mijn vorige blogs ook al over geschreven: we maken ons leven graag complex terwijl het in wezen eenvoudig is. Veel mensen reageren daar sceptisch op. Enerzijds willen ze graag dat het waar is, anderzijds kunnen ze het niet goed accepteren. Het klinkt "te mooi om waar te zijn" of "te simpel voor woorden".

Laten we Eenvoud eens nader onderzoeken.

Ieder onderwerp kan vanuit 3 perspectieven worden belicht:

  1. Het perspectief van het Ego. "Ik" neem een positie in ten opzichte van het onderwerp.
  2. Als "Ik" ben afgescheiden van mijn omgeving is er per definitie ook het perspectief van "mijn" omgeving ten opzichte van dat zelfde onderwerp.
  3. In mij "woont" een waarnemer, laten we hem mijn Geweten noemen, die enerzijds mijn Ego beziet en anderzijds over het vermogen beschikt zich "in te leven" in het perspectief van mijn omgeving.

Ieder probleem komt voort uit een vermeend belangenconflict tussen deze 3 perspectieven:

  1. Mijn ego wil iets anders dan mijn geweten mij ingeeft.
  2. Mijn ego heeft een tegenstrijdig belang met mijn omgeving.
  3. Mijn omgeving handelt in strijd met mijn geweten.

Ieder probleem komt dus voort uit een vermeend belangenconflict tussen tweetallen:

  1. Mijn ego ten opzichte van mijn geweten.
  2. Mijn ego ten opzichte van mijn omgeving.
  3. Mijn geweten ten opzichte van mijn omgeving.

Daarom is ieder probleem te benoemen als een dilemma. Ieder probleem komt voort uit twijfel de ene kracht of de andere te volgen.

En daarom is ieder probleem oplosbaar. Die vermeende belangenconflicten bestaan alleen op korte termijn.

  1. Ik wil NU iets, maar het voelt niet goed om er aan toe te geven (maar wel als ik eerst heb zeker gesteld dat het niet ten koste van iets anders gaat).
  2. Ik wil NU investeren en daarom moet ik NU mijn prijzen verhogen, maar mijn klanten willen het NU niet betalen (maar wel als ik eerst meer waarde creëer).
  3. Ik weet zeker dat we een bepaalde visie moeten volgen, maar de meerderheid is tegen (ik moet meer tijd nemen om óf mijn visie bij te stellen, óf de meerderheid tot hetzelfde inzicht te laten komen).

De oplossing van een probleem ligt dus in de volgtijdelijkheid van te ondernemen stappen maar NOOIT in het sluiten van een compromis in een dilemma. Het compromis leidt ertoe dat aan beide krachten een beetje wordt toegegeven. Niemand is tevreden en complexiteit viert hoogtij.

Om in het voorbeeld te blijven: Ik investeer een beetje én ik verhoog mijn prijzen een beetje. De klant is nog steeds niet bereid om ervoor te betalen, ik ga minder verkopen en heb minder mogelijkheden om te investeren en zal dus ook minder waarde creëren, waardoor de bereidheid mijn product te kopen verder daalt. Ik moet allerlei aanvullende maatregelen nemen om mijn omzet zeker te stellen. En zo ontstaat dus complexiteit uit onze bijna ontembare behoefte om compromissen te sluiten.

De echte oplossing ligt dus altijd in de synthese besloten. In dit voorbeeld: eerst meer waarde creëren met de middelen die je hebt, dan kapitaliseren op die meerwaarde, dan herinvesteren en een opgaande spiraal ontwikkelen.

Ik hoor de sceptici al denken: "dat is makkelijker gezegd dan gedaan". Dat is zo. Daarom wordt inventiviteit en waardegericht denken beloond met succes.