Zijn emoties een keuze?

Ieder mens wordt tot op zekere hoogte beheerst door emoties. De mate waarin je over een vrije wil beschikt hangt af van die "zekere hoogte". Ik ben van mening dat voor iedere vorm van leiderschap (over jezelf of anderen) bewustwording en onafhankelijkheid van de eigen emoties een belangrijke voorwaarde is.

Ik merk dat mensen zich vaak aangevallen of zelfs beledigd voelen als ik dat standpunt hardop verkondig. Ze voelen zich persoonlijk aangesproken. Meestal krijg ik reacties in de trant van:

  • "emoties zijn toch geen keuze?"
  • "als jouw iets ergs overkomt mag je daar toch wel door geraakt worden?"
  • of, de overtreffende trap: "je bent toch niet menselijk als je niet kunt meeleven?"

Ik ben blij met dat soort reacties, want het geeft de mogelijkheid om uit te leggen wat ik echt bedoel:

  • In jou woont een waarnemer (ik noem hem vaak jouw geweten), die alle emoties die je doorleeft kan beschouwen. Jouw ego kan dat niet. Dat is een speelbal van die emoties. Die emoties vliegen door het hele spectrum van angst naar begeerte en weer terug en jouw ego vliegt mee. De vraag is wie van de twee de leiding heeft.
  • Als jouw geweten de leiding heeft zijn de emoties als zodanig nog steeds geen keuze. Ze zijn er, maar  vanuit zuivere waarneming is het wel een keuze om al dan niet aan die emoties toe te geven. Je kunt ervoor kiezen om de storm waar te nemen en te wachten tot die weer is gaan liggen, zonder erop te reageren.
  • Vanuit de leidinggevende houding van jouw geweten wordt het mogelijk om negatieve ervaringen om te buigen naar positieve ervaringen. Iedere ervaring kan immers een leerervaring zijn als je die ervaring bewust doorleeft.
  • Vanuit die houding kun je ook een baken van vertrouwen en evenwichtigheid zijn voor anderen. Dat is het wezen van de leider.

Na die uitleg krijg ik meestal dezelfde vraag: "Is het leven nog wel leuk als je met die houding waarneemt en handelt? Het lijkt zo afstandelijk; zo weinig betrokken?"

Ik kan mij voorstellen dat dit zo lijkt. Het tegendeel is waar. Vanuit zuivere waarneming zie je veel duidelijker wat er werkelijk speelt en is het juist veel makkelijker om je in te leven in de gevoelens van anderen. Je oefent alleen om jezelf er (letterlijk) niet in te verliezen. Ga maar na: In een toestand van paniek kun je niet zuiver waarnemen, niet meeleven met anderen en ook niet leren. Je instincten nemen het dan over. In een toestand van rust en harmonie kunnen bergen worden verzet.

Voortaan onze blogs in uw mailbox ontvangen?  SCHRIJF ME IN