Eenzaamheid

Vaak wordt aangenomen dat leiderschap en eenzaamheid hand in hand gaan.

In het algemeen wil een leider enerzijds een hechte band opbouwen met zijn team maar anderzijds voelt hij de behoefte om een zekere afstand te bewaren om voldoende autoriteit in de verhouding te waarborgen. Dat laatste kan de leider dat bekende gevoel van eenzaamheid geven, in die zin dat er in een groep uiteindelijk iemand is die de eindverantwoordelijkheid draagt en diegene dus bij niemand anders dan zichzelf te rade kan gaan. 

Dat is echter betrekkelijk.

Ten eerste is autoriteit niet afhankelijk van afstand. Autoriteit komt voort uit respect. Respect komt voort uit oprechtheid en authenticiteit. Iedere gezagsverhouding verlangt uiteindelijk zuiverheid en eerlijkheid. Warmte en hardheid gaan daarin hand in hand. Warmte komt voort uit inlevingsvermogen en hardheid is het gevolg van realiteitszin. Het is die combinatie van eigenschappen (inlevingsvermogen en realiteitszin) die de positie van de leider rechtvaardigt.

De leider neemt verantwoordelijkheid vanuit zijn verbondenheid met de groep en het gemeenschappelijke doel. Vanuit deze verbondenheid ervaart de ware leider helemaal geen eenzaamheid. Eenzaamheid is een emotie van het ego. Dat ego kan een potentaat of een volger zijn, maar per definitie kleiner dan de kracht van verbondenheid die de groep een gemeenschappelijke richting uit stuurt. 

Daarom is zelfkennis zo belangrijk. Vanuit zelfkennis ontwikkel je bewustzijn omtrent de vraag of je wel voldoende (emotionele én rationele) onafhankelijkheid, eerlijkheid en zuiverheid behoudt om jouw rol te vervullen EN ontdek je dat die vermeende eenzaamheid helemaal niet zo'n last is om te dragen. Het ego voelt zich eenzaam; het geweten voelt zich verbonden.

Voortaan onze blogs in uw mailbox ontvangen?  SCHRIJF ME IN