De ellende van Compromissen

In besluitvorming wordt het vermogen compromissen te sluiten vaak als iets positiefs gezien. Ik ben het daar maar zeer ten dele mee eens. Het positieve dat er van gezegd kan worden is dat het blijk geeft van inlevingsvermogen in de wederpartij, maar eigenlijk is daarmee ook meteen wel alles gezegd. Verder hebben compromissen in mijn ervaring vooral negatieve effecten:

  1. Niemand is echt tevreden.
  2. Het oorspronkelijke doel wordt zelden bereikt.
  3. Het is een bron van complexiteit.
  4. Het stimuleert beide partijen tenminste een deel van hun energie te besteden aan vliegen afvangen bij de wederpartij.
  5. Beide partijen verliezen energie en focus aan het beheersen van de voor hen negatieve effecten van het compromis.

De echte oplossing van een dilemma is natuurlijk geen compromis, maar synthese; het beste van 2 werelden. Dat verlangt alleen vaak meer creativiteit. Synthese komt voort uit grondige analyse van de denkfouten die aan het dilemma ten grondslag liggen en het zorgvuldig creëren van de omstandigheden waarin het dilemma helemaal niet bestaat.

Een simpel voorbeeld: Een bedrijf voelt druk om te investeren in vernieuwing, maar heeft eigenlijk geen geld. Daarom investeert het een beetje (compromis) en krijgt niet het beste, maar het slechtste van 2 werelden: hogere kosten en ontoereikende vernieuwing. Door een samenwerking aan te gaan met een derde partij die de benodigde vaardigheden al in huis heeft wordt de vernieuwing zonder investering gerealiseerd. Het verlangt wel inventiviteit en buiten de gangbare paden denken. Dat is in mijn ervaring überhaupt een belangrijke randvoorwaarde voor succes.  

Compromissen zijn vaak een symptoom van geestelijke luiheid of conflict vermijdend gedrag en een bron van falen. Ik wens iedereen de wilskracht en standvastigheid toe voor het vinden van echte oplossingen en het vermijden van compromissen.

Yohyon, 4 februari 2015

Voortaan onze blogs in uw mailbox ontvangen?  SCHRIJF ME IN