Trend of noodzaak: grote bedrijven stoppen met grote projecten

How (big) projects really work

How (big) projects really work

De afgelopen weken kwamen er een paar berichten voorbij waarin een aantal grote organisaties tot het inzicht waren gekomen dat grote projecten niet beheersbaar zijn.

Zo stopt het Ministerie van Defensie met het grootste ICT-project ooit en zweert Ballast-Nedam in het algemeen grote complexe projecten af.

Zelf werkte ik in 1997 aan een ander groot ICT-project voor de overheid. Ook dit project bezweek onder de complexiteit en ik mocht het licht uit doen. Ik kwam vers van de Universiteit en leerde hier hoe het niet moest. 

Met deze frustratie ontmoette ik mijn partner in Emrys Academy, Yohyon van Zantwijk, die mij wees op het gedachtengoed van Dr. Eli Goldratt. In zijn Theory of Constraints had hij ook een bijzonder oplossing voor project management: Critical Chain Project Management. 

Na een intensieve training in de US mocht ik deze methode samen met Patrick Hoefsmit toepassen bij BOVA Autobussenfabriek (nu VDL). Het project was groot en complex, maar men kon het destijds niet tot een goed einde brengen. Ik implementeerde de methode met de belofte om op een bepaalde datum een aantal nieuwe bussen van het nieuwe type op te leveren. Dit lukte!

Grote complexe projecten kunnen dus wel op tijd, binnen budget en scope opgeleverd worden. In het geval van het Ministerie van Defensie vermoed ik dat de politiek alleen maar de complexiteit heeft vergroot. Geen methode helpt dan om de controle terug te krijgen.

Bij Ballast-Nedam is het wel zorgelijk. Zij zouden juist grote en complexe projecten moeten omarmen. Met de Critical Chain methode zouden ze een heel eind kunnen komen. Waarbij ik aanteken dat het opknippen van een groot project in kleinere delen en deliverables altijd de controle vergroot.