Wettelijk recht op thuiswerken

Er wordt door ondernemers veel gesproken over het wettelijk recht op thuiswerken en de meningen lopen sterk uiteen.

Uiteraard zijn er beroepen die zich niet lenen voor thuiswerken. Alle beroepen waarbij fysieke handelingen moeten worden verricht in teamverband of anderzins op een gemeenschappelijke locatie zijn ongeschikt.  

Toch zijn er veel beroepen die zich er prima voor lenen, maar ook in die gevallen zie ik grote terughoudendheid en zelfs scepsis bij ondernemers. Het is te makkelijk om te zeggen dat dit voortkomt uit gebrek aan vertrouwen.  

Voor- en tegenstanders zijn het eens over de voordelen. De echte bron van weerstand zit in het feit dat we eigenlijk de doelgerichtheid van organisaties nog niet voldoende op orde hebben. Laten we eerlijk zijn. Als we in staat zouden zijn om de echte bijdrage van ieder individu aan de netto winst van de onderneming per dag inzichtelijk te maken was er geen probleem. Dan zou het niet meer uitmaken wanneer en waar die bijdrage geleverd zou worden. Als immers de winstbijdrage van een medewerker maandelijks met een ruime marge hoger is dan de som van zijn werkgeverslasten is iedereen tevreden. De werkgever heeft zijn winstgevendheid en de werknemer heeft de erkenning van zijn toegevoegde waarde en de vrijheid om zijn werk naar eigen inzicht te doen.  

Het zou ieder werknemer die bij de invulling van zijn werkzaamheden naar vrijheid streeft helpen om ook de verantwoordelijkheid te nemen om zijn winstbijdrage aan te tonen. Het zou iedere ondernemer helpen om de instrumenten aan te  reiken om dit mogelijk te maken.

Ons boekhoudsysteem met een oerwoud aan kostenallocaties maakt het immers op dit moment voor een grote groep werknemers nagenoeg onmogelijk om hun toegevoegde waarde ook echt meetbaar te maken. Als we al die allocaties overboord zouden zetten en de illusie van activity based costing en integrale kostprijzen zouden laten varen en bereid zouden zijn naar de echte variabele kosten en marginale opbrengsten te kijken wordt het eenvoudiger om de individuele winstbijdrage van een werknemer aan de onderneming zichtbaar te maken. 

Het zou simpel kunnen zijn:

1. de ondernemer investeert in een in een kansrijke werkomgeving en neemt dus risico. Dat rechtvaardigt dat hij een marge heeft op de winstbijdrage van medewerkers

2. medewerkers hebben binnen die omgeving de kans om hun talenten waardevol in te zetten

Hoeven we ook geen discussies meer te voeren over salarisverhogingen en bonussen.  

De meest gehoorde tegenwerping is dat dit voor indirecte functies niet mogelijk zou zijn. Hoe kan je de maandelijkse winstbijdrage van bijvoorbeeld een personeelschef bepalen?

Naar mijn mening is dat best mogelijk.  Met betrekking tot personeelszaken zijn er bijvoorbeeld een aantal primaire verantwoordelijkheden denkbaar: 

1. Vacatures snel en goed invullen

2. Dalend ziekteverzuim

3. Dalende kosten personeelsadministratie per medewerker

Aan deze verantwoordelijkheden kan een waarde worden gekoppeld. Dat is de taak van de ondernemer. Hij heeft tenslotte besloten om überhaupt de functie te creëeren.

Iedere functie waarvoor de ondernemer helemaal geen waardebronnen kan bedenken zou hij ter discussie moeten stellen.